‘Bij mij begon het met een bevende duim, verder zag je eigenlijk niet zoveel,’ vertelt Helga verder. ‘Het heeft zeker twee jaar geduurd voordat ik de diagnose kreeg. Er gingen allerlei onderzoeken en scans aan vooraf, om dingen te kunnen uitsluiten. Totdat verteld wordt dat het wel Parkinson moet zijn. Inmiddels weet ik het vijf jaar. Het is fijn dat ik weet wat het is, maar ik wil vooral gewoon door. En het gaat eigenlijk prima! Je weet natuurlijk niet hoe het verloop gaat zijn en dat is maar goed ook, denk ik.’

Anneke weet inmiddels twee jaar dat ze Parkinson heeft. ‘Ik had last van tintelende voeten. En het gevoel niet altijd even stabiel te staan. Mijn moeder had polyneuropathie, een aandoening aan de uiteinden van je zenuwbanen, je voeten dus. Daarom dacht ik eerst dat ik hetzelfde had als zij. Maar de neuroloog zag mijn houterige manier van lopen, wat kenmerkend is voor mensen met Parkinson. Hij vertelde me dat het heel belangrijk is om te blijven doen wat je al deed. En om te sporten. Ik moet zeggen: als ik op deze manier nog een paar jaar door kan, teken ik daar meteen voor! Ik mag echt niet klagen.’

De kracht van het groepje zit ook in het samen zijn. Er is herkenning, zonder dat het zwaar wordt. ‘We praten echt niet de hele tijd over Parkinson. Het mag er zijn, maar het is niet het hoofdonderwerp,’ zegt Helga. ‘Als iemand niet mee kan in een oefening, dan draaien we op een gegeven moment om en gaan we diegene ophalen. Daarna gaan we weer verder. Dus we houden echt rekening met elkaar. Na afloop drinken we altijd nog even koffie. Dat contact is minstens zo waardevol als de oefeningen.’

Het beweeggroepje laat Parkinson niet verdwijnen, dat kan ook niet. Maar voor Helga en Anneke is het precies wat het moet zijn: een plek in de buitenlucht waar ze in beweging blijven, iedere week weer én met een hoop plezier!