Ze wordt naar de fysiotherapeut gestuurd, maar de pijn blijft. ‘Ik voelde aan alles: dit klopt niet. Ik zit nooit bij de huisarts. Dan ga je toch twijfelen aan jezelf. Maar diep van binnen wist ik: er is echt iets mis.’ Haar man Martin gaat mee naar een volgende afspraak. Hij stelt de huisarts een simpele vraag: ‘Hoe vaak heb je mijn vrouw eigenlijk gezien in de afgelopen tien jaar?’ Dat gesprek, inmiddels maanden later na haar eerste bezoek aan de huisarts, blijkt een kantelpunt. Angelique krijgt eindelijk een verwijzing naar het ziekenhuis.

Daar gaat de zoektocht verder, maar wel met de vastberadenheid om de oorzaak van al die pijn te ontdekken. Er volgen nog meer onderzoeken, opnieuw wordt er bloed geprikt. Omdat ze net in Thailand is geweest, wordt gedacht aan een tropische ziekte. ‘Maar ik wist dat het dat niet kon zijn, ik had die pijn al voor de vakantie.’ Als ook daar niets uitkomt, denkt de internist aan een neurologisch probleem. Angelique wordt doorverwezen. De neuroloog laat opnieuw een echo en CT-scan maken. ‘Hij kon niets vinden, maar hij zag me wel lopen, aan de arm van mijn man. Ik liep scheef van de pijn. Hij wist zeker dat er echt iets niet in orde was. Dus de zoektocht ging verder.’

Over de uitslag zei de oncoloog: “Dit is nog niet het begin van het einde. We gaan eerst kijken wat het is en wat we kunnen doen.” ‘Toen pas hoorde ik dat ik misschien nog wel járen voor me heb’, vertelt Angelique verder. ‘Dat is zó bizar, als je net weken hebt gedacht dat je bijna doodgaat. Dat kan ik de neuroloog ook maar moeilijk vergeven, de manier waarop hij het me in eerste instantie verteld heeft. Maar ik ben natuurlijk erg blij met het bericht dat ik nog tijd heb.’

De tumor blijkt een type waarbij immuuntherapie goed kan aanslaan. Angelique start met behandelingen en zware medicatie tegen de pijn. ‘Mijn oncoloog zegt altijd: veel mensen gaan niet dood aan de kanker zelf, maar aan de bijwerkingen van alle medicijnen. Soms voelt dat ook echt zo. Je krijgt er allerlei klachten bij.’

Inmiddels is Angelique ruim twee jaar verder. Iedere 14 weken zijn er scans, een paar dagen daarna volgt de uitslag. ‘Die periode ertussen… dan ga ik kapot,’ zegt ze eerlijk. ‘Maar de oncoloog heeft me geleerd om naar mijn gevoel te luisteren. Dat is je beste graadmeter, zegt ze. En ik voel me momenteel best goed. Dus ja. Ik ken mijn lichaam inmiddels als geen ander.’ Ze durft haar oncoloog niet te vragen hoe lang ze nog heeft. ‘Wat is “lang”? Drie jaar? Vijf? Als ik Google raadpleeg, wat ik eigenlijk niet mag van mijn man, lees ik over één tot vijf jaar. Dan denk ik; daar zijn er al twee van op! Maar verpleegkundigen vertellen ook over mensen die hier al tien jaar mee rondlopen. Ik hoop dat ik daar eentje van ben.’

Voor de toekomst heeft ze nog één grote wens met Martin… een reis maken: de Mississippi Blues Trail. Deze reis gaat van New Orleans naar New York, langs muzikale steden als Memphis en Nashville, samen met een kleine groep reisgenoten. ‘Ik speel zelf in een band en ben gek op muziek. De studio’s zien waar Elvis en al die oude helden hebben opgenomen… Dat lijkt me zó bijzonder. Ik hoop zó dat ik dat nog mag meemaken.’ Ook het spelen met haar band geeft haar veel plezier, al kost het veel energie. ‘Na een optreden ben ik helemaal gesloopt. Maar het geeft zoveel voldoening. Dus ik doe het gewoon. Dit jaar spelen we primetime op Kastanjerock in Goirle. Daar kijk ik enorm naar uit.’

Als Angelique één ding wil meegeven, is het dit: neem jezelf serieus. ‘Je voelt echt wel of er iets niet goed zit. Die onderbuik zegt het. Luister daarnaar! En laat je niet zomaar wegsturen als je klachten houdt. Blijf aan de bel trekken bij je huisarts. Of neem iemand mee om je verhaal kracht bij te zetten. Geef niet op!’