Na zes dagen ziekenhuis mag Petra naar huis. Maar herstellen blijkt geen kwestie van ‘even aansterken’. Integendeel. ‘De actie van de dag was: met een rollator naar het toilet en weer terug. Eten aan tafel was te vermoeiend, dat deed ik maar in bed. Gelukkig stond dat beneden in de woonkamer, dus ik had alles bij de hand. En ik kreeg veel hulp, de eerste tijd was er iedere dag wel iemand om dingen voor me te doen. Mijn dochter heeft ook veel gedaan, echt een held!’ Prikkels komen keihard binnen. Gesprekken, geluiden en licht: alles is te veel. ‘Van de geringste inspanning kreeg ik druk op mijn hoofd of borst. Dus ook met praten, of zelfs luisteren naar iemand. Dat vond ik echt heel vervelend, omdat ik altijd zo sociaal was.‘

Een tijd lang staat het leven echt stil. Maar langzaam gaat Petra vooruit. ‘De fysiotherapeut kwam bij me thuis, en liet me op en neer lopen door de gang. Na twee keer was ik volledig uitgeput. Maar ik gaf niet op, steeds kwam er weer een stapje bij. Dat eerste kopje koffie in de zon, in de tuin. Wat was dat fijn!’ Boodschappen doen voelt als een expeditie. ‘Ik liep in de supermarkt rond met een lijstje van zes dingen en kwam erachter dat ik er maar vijf in het mandje had gedaan. Maar ik wist niet welke miste. Ik kon de inhoud van het mandje niet matchen met wat er op het lijstje stond. Dat was zó confronterend.’

‘Maar me erbij neerleggen kwam echt niet in me op. Ik ben toch nog veel te jong! Er moet toch nog meer zijn…’ Na het doorlopen van het reguliere medische pad, komt Petra in aanraking met de Mind-body visie. ‘Het klinkt misschien vaag, maar dat is het niet. In de reguliere geneeskunde wordt lichaam en geest niet gezien als één systeem. Deze visie doet dat wel, en gaat ervan uit dat alles met elkaar samenhangt. Het leerde me dat mijn brein alles als gevaar zag, dat het me wilde beschermen. Door vermoeidheid te geven, pijn, overprikkeling. Dat hield me op de bank. Dus ben ik eigenlijk mijn brein, mijn zenuwstelsel gaan leren kalmeren. En ik ben naar onbewust onderdrukte emoties gegaan.’ Petra leerde dus ook kijken naar haar leven vóór Covid. ‘Als ik terugkijk, deed ik in die tijd eigenlijk al jaren veel te veel. Altijd maar door. Ik denk dat ik al best even op mijn reserves liep. Alles wat ik in die jaren heb opgebouwd aan spanning, is ook vast gaan zitten in mijn lijf. Mijn zenuwstelsel stond de hele tijd in de overlevingsstand. Covid was de handrem, de druppel.’

Onder begeleiding van een coach die werkt volgens deze visie, leert Petra haar lichaam weer te laten voelen hoe het is om veilig te zijn. Door niet te vechten tegen klachten, maar door ze te observeren zonder oordeel. ‘Ik merkte dat pijn of spanning soms letterlijk wegtrok als ik stopte met ertegen vechten.’ Langzaam verandert er iets. Haar hartslag zakt naar normale waarden, de constante onrust die ze voelt verdwijnt. En de energie neemt toe.

Gezondheid betekent voor Petra nu iets anders dan vóór covid. ’Ik kan niet meer zoveel als ik toen deed. Maar dat wil ik ook niet meer. En dat is het verschil!’ Ze plant rust net zo bewust als afspraken. Lunchen achter haar bureau? ‘Doe ik niet meer. Zelfzorg staat soms zelfs letterlijk op mijn to-do lijst. Voorheen liep ik mezelf voorbij. Nu voel ik eerder: wil ik dit eigenlijk wel? Soms is het antwoord dan simpelweg ‘nee’. En dat is oké.’

‘Het gaat me nog te ver om te zeggen dat ik dankbaar ben voor covid,’ zegt Petra lachend. ‘Maar het heeft me wél veel gebracht. Ik leef rustiger, bewuster. Ik kan weer meedoen. En dat voelt als echte gezondheid.’

Inmiddels begeleidt Petra anderen in hun weg naar herstel. Benieuwd naar haar aanpak, en of ze wat voor jou kan betekenen? Bekijk dan haar website.